Column februari 2013

VREDESTICHTERS

Met groot ontzag,
als moderne heiligen,
kennen we de vredestichters
van de twintigste eeuw:
Mahatma Gandhi en Nelson Mandela.

De een heeft er wezenlijk toe bijgedragen
dat India sinds, intussen, meer dan zestig jaar
de grootste democratie ter wereld is.

De ander heeft wat onmogelijk leek
mogelijk gemaakt, namelijk
om tot een einde te komen van
het apartheidsregime in Zuid-Afrika.

Nu heeft onze paus aan het begin van 2013
ons allen opgeroepen vredestichters te zijn.

Is dat voor ons, gewone stervelingen,
niet een maatje te groot?

Wat kunnen wij nu doen
aan de burgeroorlog in Syrië?
Wat voegt onze betrokkenheid
bij het conflict tussen Palestijnen en Israël
nu toe aan een oplossing?

Nee, met zijn oproep om vredestichters te zijn
bedoelt Benedictus veel meer
om vredestichters te zijn in onze kleine wereld
van gezin, vriendenkring, buurt en werk.

Is dat dan nodig?
Wie twijfelt daar nog aan?

In onze zeer individualistisch geworden tijd,
waar het lijkt alsof ik
het centrum van de kosmos ben,
is voor velen het lontje kort geworden
en dat betekent snelle ontvlamming, ja ontploffingen.

Bij weerstand of verschil van mening
is er al gauw agressie die hoog kan oplopen.
Tegenover ambulancepersoneel, politie,
maar ook tegen ander medisch personeel en leraren.
Om nog maar te zwijgen over de agressie op het voetbalveld,
zoals onlangs tegenover een grensrechter.

Nee, voor ons allen
is de oproep van de paus op zijn plaats
om vredestichters te zijn.

+ Frans Wiertz
bisschop van Roermond

     
     
     
     
     
Susteren-Echt