Preek bij viering 90 jaar KRO

Preek door bisschop Frans Wiertz tijdens de eucharistieviering in de H. Sacramentsbasiliek te Meerssen, mede bij gelegenheid van de viering van 90 jaar KRO. 1609. Eucharistie 90-jarig jubileum KRO

33e zondag door het jaar

1e lezing: Dan. 12, 1 – 3                         
2e lezing: Hebr. 10, 11 – 14. 18  
Evangelie:Mc. 13, 24 – 32    

Kent u dat? Zit je net naar een interessant tv-programma te kijken, gaat opeens het beeld op zwart. Storing. Even geduld A.U.B. En dan niets meer!

Het is afwachten wanneer er weer wat te zien valt en of het programma nog wel doorgaat. Sommige mensen halen hun schouders op. Anderen schieten in de stress, omdat hun reguliere patroon doorbroken is en ze niet weten waar ze aan toe zijn. Gemopper alom.

Één tegenslag is voor sommige mensen al genoeg om het hele leven donker in te zien. Om helemaal nergens meer een lichtpuntje te ontdekken.

En dan gaat op een avond als vrijdag in Parijs door verschrikkelijke aanslagen het beeld in Frankrijk, ja in heel Europa op zwart. Oneindig verdriet om talloze slachtoffers. Onbegrip, ja woede om zoveel agressie. Onmacht tegenover mensen die zichzelf laten ontploffen om anderen mee in de dood te sleuren.

Tegen het einde van het kerkelijk jaar wijzen de lezingen in de liturgie ook op de komst van donkere tijden. De zon zal verduisteren. De maan zal geen licht meer geven. Sterren zullen uit de hemel vallen. Dat is niet mis. Het lijkt alsof de hemel op zwart gaat. Storing.
Dan zegt Christus, “hemel en aarde zullen voorbij gaan, maar mijn woorden niet.”

Dat wil zeggen: wie op Hem vertrouwt, vindt altijd nieuwe wegen om verder te gaan. Ziet altijd een lichtpuntje aan het einde van de tunnel. Geen enkele reden dus om in de stress te schieten. Maar ook niet om achterover te leunen!

Wat de lezingen ons vandaag duidelijk willen maken, is dat het leven vergankelijk is. Dat wij als mensen vergankelijk zijn. Maar dat dit geen reden tot doemdenken mag zijn. Juist omdat we niet weten wanneer voor ons het beeld op zwart gaat, worden we uitgedaagd om elke dag op te staan met het idee om er vandaag iets heel moois van te gaan maken.

Elke nieuwe dag is een geschenk uit de hemel en het is zonde om ‘m niet te gebruiken om goed te doen. Vandaag vieren we het 90-jarig bestaan van de KRO. We mogen dankbaar zijn voor al het goede dat de omroep ons via radio, tv en internet gebracht heeft.

We mogen dankbaar zijn voor de mogelijkheid om het Ware, het Goede en het Schone – zoals het oude motto van de omroep luidde – in de huiskamers te brengen. Zeker in de eerste tientallen jaren van zijn bestaan heeft de KRO een belangrijke rol gespeeld in de emancipatie van het katholieke volksdeel in Nederland. En ook daarna is de omroep een bindend element geweest om het nestgevoel vast te houden.

Natuurlijk weten we dat de mediawereld in beweging is. En dat er stemmen opgaan die van identiteitsgebonden omroepen af willen. Die ontwikkeling is al gaande. Dat is jammer en dom, want het is meegaan in het doemdenken dat leven vanuit een bepaalde visie niet meer van deze tijd zou zijn.

Terwijl juist het níet-leven vanuit een eigen ideologische kijk op de wereld een enorme verschraling heeft opgeleverd, waarin mensen ofwel achterover leunen en denken “het zal mijn tijd wel duren,” óf – zoals het evangelie zegt – “in verwarring raken” en geen enkel perspectief meer zien. De felle reacties in het vluchtelingendebat getuigen daarvan.

Terwijl leven vanuit christelijk perspectief wil zeggen: lichtpuntjes blijven zien. Ook als het beeld op zwart gaat. Christus verkondigt een boodschap van hoop. Een boodschap van perspectief. Hoe donker de nacht ook is, er breekt altijd een nieuwe dag aan, waarin we iets goeds kunnen doen: voor God en voor onze medemens. Dat geluid moet blijven klinken. Ook via de media.

Ik feliciteer de KRO en ik wens u toe dat u op weg naar het 100-jarig jubileum steeds nieuwe wegen vindt om Christus’ boodschap van hoop en naastenliefde via radio, tv en andere kanalen te laten horen. Om op tal van manieren de geheel eigen kijk op het leven van gelovige mensen te laten doorklinken: Dat het leven nooit helemaal op zwart gaat! Dat het nooit te laat is om aan een heel nieuw levensprogramma te beginnen. Amen  

+ Frans Wiertz
bisschop van Roermond

     
     
     
     
     
Susteren-Echt