Preek priesterwijding 2014

Preek van bisschop Frans Wiertz tijdens de wijding tot priester van Alejandro Vergara Herrera op zaterdag 14 juni 2014 in de Sint-Christoffelkathedraal te Roermond.

1e Lezing:  Kor. 5,14 - 17
Evangelie:  Joh 12, 24 - 26

Vreugde is er vandaag in ons bisdom Roermond. Want jij, diaken Alejandro Vergara Herrera, biedt jezelf aan om de heilige priesterwijding te ontvangen. Bijzonder is dat jij als Chileense jongeman priester van het bisdom Roermond gaat worden en hier komt werken. Zo’n stap is natuurlijk niet vanzelfsprekend. Deze dag heeft een jarenlange voorgeschiedenis. 

Je roeping is thuis in Chile ontstaan, waar je kennis maakte met de eokatechumenale weg. Het was misschien vreemd voor je om je geroepen te voelen voor het priesterschap. Jonge mensen dagdromen natuurlijk ook over andere aspecten van het leven, zoals over huwelijk en gezin en carrière. Als er dan de roeping tot het priesterschap is, dan ligt het voor de hand dat je die in je eigen bisdom of vaderland wilt beleven. Maar er werd een radicaal beroep op je gedaan om een stap voor het leven te zetten en daarvoor alles achter je te laten. Er werd verwezen naar Jezus, die in zijn zendingsrede zijn leerlingen erop uitstuurt zonder geld of beurs, zonder veel voorzieningen en zekerheden, maar om te vertrouwen op de kracht van het evangelie zelf. Je werd uitgedaagd om op God te vertrouwen en je volledig in Zijn hand te begeven en door Hem beschermd te zijn. Je werd uitgedaagd te laten zien dat voor jou het "Deus providebit" – God zal in je behoeften voorzien - geen loze kreet is, maar een woord van waarheid. 

Jezus leert ons in de zendingsrede, dat wie zich aan de Heer toevertrouwt, mag weten en ervaren dat de Heer ook voor hem zal zorgen. Het is het afzien van allerlei zelfgemaakte zekerheden en je toevertrouwen aan de grote zekerheid die God met zijn liefde is. Eigenlijk zou dat een levenshouding moeten zijn, waaraan alle priesters herkend worden. 

Te gemakkelijk kunnen priesters afglijden naar een burgerlijke beleving van het priester-zijn, waarin materiële zaken heel belangrijk worden. Zo'n priester durft het niet aan dat God erin zal voorzien en verliest aan overtuigingskracht. Vanuit Chili werd je door de neokatechumenale Weg naar Nederland uitgezonden. Voor jou een onbekend land. 

Het is een nieuw soort missionaire zending binnen de Kerk. Nog niet zo lang geleden zijn priesters, broeders en zusters vanuit Nederland naar Chili getrokken. De Nederlandse volkskerk deelde haar evangelische bezieling graag met de volken van het Zuiden. Maar Nederland is nu zelf een missieland geworden, afhankelijk van de wereldkerk. We willen niet langer in zelfgenoegzaamheid de ramen gesloten houden. Maar onze ramen zijn nu open gezet, opdat de bezieling uit vele delen van het Zuidelijk halfrond nu in onze richting kan komen. Want onze volkskerk met haar eeuwenoude vanzelfsprekendheden is verzwakt. Gelukkig zijn er nog diverse elementen van de katholieke cultuur aanwezig, die we met veel liefde koesteren als kostbaar erfgoed. Maar juist in onze tijd, waarin we spreken van mondialisering, ligt het voor de hand dat we kerkelijk gezien evenmin grenzen in stand houden, maar de vitaliteit en de universaliteit van de wereldkerk tot ons toelaten. 

Wat staat ons nu te doen? Zonder direct apocalyptische scenario’s te schilderen, spreekt Jezus wel over soortgelijke tijden als de onze, waarin vanzelfsprekendheden wegvallen. Zoals in zijn dagen, zegt Jezus ook nu tot ons: “Weest op uw hoede,” want wij zijn maar een gewone kerk van zondige mensen. We hebben geleerd dat er voor triomfalisme en grootdoenerij in de kerk geen enkele aanleiding is. Triomfalisme is de kerk nooit goed bekomen en zal zich vroeg of laat altijd wreken. Het lag zo voor de hand in een tijd zonder tegenwind in de eerste helft van de vorige eeuw, waarin het de kerk vóór de wind ging, dat ze hoogmoedig werd en vol eigenwaan. 

Als voor Jezus het uur van de waarheid aanbreekt, dan verbleekt alle uiterlijkheid van pronkzucht en concentreert de Heer zich op de ware en oprechte geloofsbeleving. Jezus is dan niet onder de indruk van de stenen tempel, maar Hij vraagt zich af: “Is de geloofsgemeenschap wel een tempel voor God?” In die omstandigheid zegt Jezus: “Het zal voor u aankomen op het geven van getuigenis.” Priesterschap is steeds getuigenis afleggen. Dat betekent heel gewoon en concreet: het evangelische woord dat je spreekt en het leven dat je leidt, bij elkaar brengen. Dat is voor elke priester een ‘must’. Wanneer er een kloof bestaat tussen het woord dat je preekt en het leven dat je leidt, wekt dat ergernis. Aanstoot geven moet een priester te allen tijde vermijden. Probeer daarom steeds, elke dag, getuigenis af te leggen. Paulus zegt het heel duidelijk in de lezing: “De liefde van Christus laat ons geen rust.” Wij kunnen niet anders meer dan getuigenis afleggen. We kunnen en mogen niet anders dan het evangelie beleven en zichtbaar maken.  Onze Kerk kent vele geloofsgetuigen. We denken dan vooral aan onze heiligen, maar niet alleen aan hen. Ook onder onze gewone christengelovigen zijn mensen die dagelijks, soms onder moeilijke omstandigheden, hun christen-zijn beleven. Ook Chili heeft zijn geloofsgetuigen. Zij bouwen daar de kerk op.

Vandaag vieren we de feestdag van een typisch Nederlandse heilige: de heilige Lidwina van Schiedam. Voor onze Nederlandse Kerkprovincie een feestdag met eigen lezingen, die u zojuist hebt gehoord.Lidwina was een 14e eeuwse vrouw, die bij een val op hijs haar heup brak. Ze was vele jaren bedlegerig en droeg haar lijden als offer aan God op. Ze legde zich toe op de overweging van het lijden van Christus. Dat naakte haar levenswijs. Ze ontdekte wat belangrijk is en wat bijkomstig. Op het eerste oog heeft Lidwina een verborgen leven geleid. Maar een heilig leven. Een leven dat mensen aanspreekt, omdat het beantwoordt aan het leven van Jezus die, zoals de apostel Paulus het zegt: “Voor allen gestorven is, opdat zij die leven, niet meer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem die ter wille van hen is gestorven en verrezen.” Lidwina laat zien dat wij van een diepere bron kunnen leven: van Gods Woord en van de Sacramenten. In haar hebben mensen ervaren, dat het oude leven voorbij is en dat het nieuwe al is begonnen. Lidwina laat ook een priester zien, uit welke bronnen hij moet putten, wil hij niet oppervlakkig worden of terecht komen in troosteloosheid. 

Broeders en zusters, in deze dagen na Pinksteren worden wij ons meer dan anders bewust, dat de heilige Geest met ons door de tijd trekt. De heilige Geest wijst ons een weg, hoe wij de toekomst tegemoet moeten gaan. In elke nood wordt door Gods Geest voorzien. De neokatechumenale weg heeft de nood aan verkondiging en catechese gezien. Deze Weg ziet het als haar roeping niet alleen het geloof te verkondigen, maar wil er aan meewerken, dat er ook een band kan groeien van de mensen met God. Hij is de wijnstok, wij zijn de ranken. 

Je hebt al als diaken gewerkt in Roermond-Oost en nu ga je aan de slag als priester. Je mag in Jezus je voorbeeld zien, die zichzelf als de zaaier zag, die het zaad van Gods Woord uitstrooide. Het is je misschien wel eens opgevallen, dat de zaaier in het evangelie kwistig uitstrooide. Hij zaaide bovendien overal: op de weg, tussen de distels, op de rotsgrond. Overal. Hij is niet bepaald berekenend. Hij zaait overvloedig. Niet overal is de oogst even groot. Maar de zaaier is wel dankbaar, ook voor beperkte oogst. Het is niet overal honderdvoudig. Hij is ook dankbaar als het zestigvoudig vrucht draagt en ook als het dertigvoudig vrucht draagt. 

Daarom, beste Alejandro, Wees een ijverig zaaier. Wees een blije zaaier, een dankbare zaaier. Het is God die zegen op je werk laat rusten en die je inspanningen vruchtbaar maakt.Maar wie zaait, moet bereid zijn om ook zelf graankorrel te worden. Dit beeld past de zaaier Jezus op zichzelf toe. Hij geeft zijn leven en juist daardoor wordt zijn leven vruchtbaar. Lidwina heeft dit evangelie beleefd en haar leven heeft juist in de zelf-gave vruchtbaarheid en betekenis gekregen. Priester-zijn is eveneens steeds jezelf aanbieden om als een graankorrel te zijn. Een graankorrel lijkt een dood bolletje te zijn, maar zit boordevol leven. De graankorrel lijkt dan wel te sterven, maar in werkelijkheid vermenigvuldigt het leven zich. Alejandro, geef jezelf, biedt jezelf aan en de Heer zal zegen over je priesterleven laten neerdalen. Durf je daarom in Gods liefde te begeven en Hij zal je altijd beschermen. Amen.

+ Frans Wiertz
bisschop van Roermond
 

     
     
     
     
     
Susteren-Echt