1e lezing: nJes.55,10-11
Tussenzang: ps.65,10-14
2e lezing: Rom.8,18-23
Evangelie: Mt.13,1-23 of Mt.13,1-9
Vruchtbare grond
De beelden die de Bijbel ons vandaag voorhoudt, zijn eenvoudig en tegelijk diepzinnig. Regen en sneeuw die de aarde doordrenken. Een zaaier die uitgaat om te zaaien. Het zijn beelden van overvloed, van geduld, en van vertrouwen. Opvallend is het dat de zaaier niet zuinig is. Hij strooit het zaad overal: op de weg, op rotsachtige grond, tussen de dorens en in goede aarde. Het lijkt bijna verspilling. Maar juist daarin openbaart zich iets van Gods handelen. God rekent niet eerst uit waar zijn Woord kans van slagen heeft. Hij geeft het ruimhartig zonder voorbehoud.
Toch maakt het evangelie duidelijk dat het ontvangen van dat Woord niet vanzelfsprekend is. Er zijn krachten die het verstikken: oppervlakkigheid, gebrek aan diepgang, zorgen van het leven, de bekoring van rijkdom. Het Woord wordt wel gehoord, maar vindt geen ruimte om wortel te schieten. Daarmee raakt deze gelijkenis aan een fundamentele spanning in het geloofsleven: Gods genade is overvloedig en werkzaam, maar zij vraagt ook om een ontvankelijk hart. De vruchtbaarheid van het Woord is geen automatisme, zij veronderstelt een innerlijke openheid, een bereidheid om geraakt en veranderd te willen worden.
De eerste lezing uit Jesaja benadrukt dat Gods Woord niet vruchteloos terugkeert. Het volbrengt wat God wil. Dat kan ons vertrouwen geven, juist wanneer wij weinig vrucht zien. Wat in stilte wordt gezaaid, kan op verborgen wijze groeien. En de tweede lezing uit de Romeinenbrief plaatst dit alles in een breder perspectief: heel de schepping is in verwachting, verlangend naar voltooiing. Ook ons leven staat in dat teken van hoop. Een hoop die nog niet zichtbaar is, maar die gedragen wordt door Gods belofte.
Misschien is dat de uitnodiging van vandaag: onszelf eerlijk de vraag stellen wat voor grond zijn wij? Niet om onszelf te veroordelen, maar om ruimte te maken. Want zelfs harde grond kan worden omgeploegd, en dorens kunnen worden verwijderd. God blijft zaaien. Zijn Woord blijft komen. De vraag is of wij het toelaten en of wij het laten groeien zodat het vrucht kan dragen in ons leven.
Tekst: Bezinning op het Woord, inleidende teksten bij de dagelijkse liturgie
