1^e lezing: Jes.45,1.4-6
Tussenzang: ps.96,1.3-5.7-10  
2^e lezing: 1 Tess.1,1-5b  
Evangelie: Mt.22,15-21  

Niet zeuren over belastingen

Mogen we belasting betalen? Nou ja, in de praktijk is dat geen kwestie van mogen, maar van moeten. Wie het niet doet, zelfs omdat men kan menen dat we niet toebehoren aan de machthebbers van deze wereld, is belastingontduiker en strafbaar. En hoewel veel mensen niet meer biechten: ja, dat is ook een zonde die we moeten biechten.

Vreemd hè, dat christenen kunnen zondigen als ze menen dat ze niks met de keizer te maken willen hebben? Horen we dan niet in de eerste plaats aan God toe? Jazeker! Maar niet alleen in het evangelie van deze dag pleit Jezus voor braaf burgerschap. Als Hij elders in het evangelie gevraagd wordt naar de tempelbelasting, laat Hij Petrus een vis vangen met een munt zijn bek en geeft Hij opdracht voor beiden te betalen. Dan zegt Hij: de kinderen van God zijn natuurlijk vrij, maar om geen aanstoot te geven, betaal gewoon. We willen geen onnodige problemen over geld en belasting, zolang we maar beleven dat we echt burgers zijn van het nieuwe Rijk.

Nu is de zonde van belastingontduiking vaak verbonden met onze hebzucht. Daarover spreekt Jezus ook morgen in het evangelie. We zoeken een excuus voor de fiscus, meestal helemaal niet met het hoogstaande motief van ons hemels burgerschap. We willen het voor onszelf houden. Welnu, bedenk dan dat zulke huichelarij door Jezus altijd wordt doorgeprikt. Want het eerste gebod is: God beminnen, Hem geven wat Hem toekomt. Wie dat al niet van harte doet, moet zijn mond houden of het toegestaan is om aan de keizer te geven.

Dat was wat het probleem met de Farizeeën was. Met de mond o zo vroom, maar hun hart was ver van God en hun verlangen was aards bezit en aanzien. Hun gave in de offerkist was niet dat penningske van de weduwe, maar een klein deel van hun overvloed. En dat offer was dan voor de tempel, niet voor de armen. Het was het werk van Judas, die dezelfde Farizese mentaliteit had: in naam volgeling van Jezus en de Vader, maar van binnenuit op de inhoud van de beurs, wat bij Jezus niet de pensioenopbouw was, maar bestemd om aan de armen te geven.

Stel dat iemand werkelijk zou menen dat hij geen belasting zou moeten betalen, is het dan niet de weg van Jezus dat Hij alles weggeeft aan de armen, zodat er niks meer is om belasting over te betalen? Geen gedoe met box3, beleggingen of erfbelasting! Alles is weggegeven, gespaard als schatten in de hemel. Arm als Sint-Franciscus, vrij als kind van God!

Dit was ook de weg van de missionarissen die we deze maand bijzonder uitlichten. Gezonden als vrije apostelen van Gods Rijk. Uitdelen en weldoen aan armen. Gerechtigheid, opvoeding en vrede. Om niet ontvangen, om niet geven. Wie zo Jezus volgt, stelt geen vragen meer over belasting. Een echte missionaris is geen Farizeeër, maar een heilige in wie het gelaat van Jezus zichtbaar is voor de volkeren naar wie hij zich laat zenden.

Tekst: Bezinning op het Woord, inleidende teksten bij de dagelijkse liturgie