1e lezing: Sir.27,30-28,7
Tussenzang: ps.103,1 4.9-12
2e lezing: Rom.14,7-9
Evangelie: Mt.18,21-35
Wees een vergever
Het evangelie vraagt een vergeving die van harte is. Geen vergiffenis die dient om de grootmoedigheid van de vergever in de verf te zetten. In de zin van: ‘Zie eens hoe edelmoedig ik ben!’ Dat is geen vergeving, dat is vernedering. Echte vergeving heeft geen woorden nodig.
Verleden tijd wordt gewoon voltooid verleden tijd. Vergeving is een voortdurende levenshouding: geen momentopname. Even belangrijk is dat men zichzelf kan vergeven: dat men de eigen misstappen en fouten kan verwerken tot groter levenswijsheid en betere zelfkennis. Als vergeven een levenshouding is, een levenskunst, kan men ook zijn ouders en zijn voorouders vergeven: met de glimlach en met humor kunnen vertellen over de fouten in zijn opvoeding, over de niet gekregen kansen, om de erfelijke factoren die kunnen tegenvallen.
Zo is toch het leven van de mensen: altijd onvolmaakt, met haken en ogen aan mekaar gebreid. Een cultuur van vergeving kan ons behoeden voor veel verkramping en verzuring. Ons eigen levensgeluk staat hier op het spel. Voor Jezus was vergeving meer dan een menselijke omgangsvorm. De menselijke vergeving was voor Hem een voorwaarde voor de goddelijke vergeving. Zo deed Hij ons bidden: ‘Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren.’ Onze maat van vergeving, wordt de maat van Gods vergeving. We maken het enkele ogenblikken stil zodat dit evangelie ons hart kan binnentreden.
